dinsdag 17 juni 2025

Châtel-Montagne - Parais-le-Monial 100 kmtotaal 867 km

Ik wil hier nog wel een week blijven. Dit is de mooiste camping van onze hele trip. 20 jaar geleden had het Nederlandse stel deze plek uitgekozen om een camping te beginnen. Het was een oude boerderij in de bossen van de Montagne Bourbonnaise op 750 meter. Overal heb je een schitterend uitzicht.

Er zijn maar 25 plaatsen en die zijn zo ruimdat wij op onze plek acht tentjes hadden kunnen opzetten. Vannacht was het er doodstil en stikdonker, zodat we meer sterren hadden kunnen zien dan we in jaren gezien hadden. Dat vertelde de eigenaar tenminste. Wij hebben dat helaas gemist, omdat we in de avondschemering al de tent ingingen. Te moe om de nacht af te wachten.

Het is niet alleen om het mooie plekje dat ik hier nog even wil blijven. Het is ook omdat ik opzie tegen de tocht van vandaag. Eerst nog verder klimmen tot 1000 meter en daarna zestien kilometer dalen tot 650 meter.

JM heeft een mooie planning gemaakt, net als gisteren: 11:00 koffiepauze; 13:00 eten; 15:00 uur supermarkt en pauze en dan om 17:30 op de camping.

Gisteren waren we zelfs een half uur eerder dan gepland op de camping.

Ik moet wel zeggen dat dit geen alledaagse werkelijkheid is. We staan bekend als notoire telaatkomers.

Toch lijkt het te gaan lukken. Om kwart voor elf hebben we ons hoogste punt van deze reis bereikt: 1024 meter. Een magnifiek uitzicht. De rit er naar toe was zo mooi, dan merk je nauwelijks dat je aan het klimmen bent.

Wat mij ook helpt om te blijven trappen is mijn luisterboek. Bij elke pittige klim luister ik om ongemerkt gaande te blijven en niet iedere tien meter weg te kijken. Maar ook om stof tot nadenken te hebben. Ik heb zo al bijna mijn tweede boek uit. Bij het eersteboek ‘Patriot’, het verhaal van Navalny zal ik altijd het Canal de Bourgogne voor me zien. Dat gaf genoeg stof om intensief na te denken over hoe het Russische systeem werkt en hoe iemand zijn leven verliest vanwege zijn idealen.

Mijn boek nu past bij de klimpartij nu. ‘Luister’ van Sacha Bronwasser. Het gaat over een fotografe en ik hoor nu van alles over het verschil tussen kijken en zien.

Er is hier zoveel om te bekijken en soms, opeens, zíé je wat. Het beeld krijgt betekenis.

Na de koffiepauze gaat het schema rammelen. Plasje hier plasje daar. Het wordt warm. Wat uitpuffen onder een boom. Slokje water. Even een reepje dan weer een banaan. Toch nog dat mooie kerkje bekijken.

Zo wil ik ook nog graag de Saint-Étienne in Roanne zien, ook al lopen we al een uur achter op ons schema. Eenmaal in de kerk voel ik me hongerig en slapjes en heb niet meer de energie om te kijken, laat staan om te zien.

Maar dan opeens toch wordt kijken zien als er een slungelachtige jongen van zo’n zestien jaar binnen komt sloffen. Rugzak op zijn rug en lurkend aan een blikje cola. Vanuit de zijkant zie ik hem nonchalant via het middenpad naar voren schuifelen. Het lijkt of het voor hem een bekende route is. Voor het altaar linksaf naar het beeld van Maria. Daar staat hij stil, kijkt even naar Maria, steekt dan een kaarsje aan en zet het bij haar neer.

Hij blijft aandachtig staan. Ik verlaat de kerk

Wat heb ik net gezien, denk ik. Was de jongen verdrietig? Was er iemand ziek of dood? Ouders? Broer of zus? Was zijn relatie net uit? Of had hij gewoon een lastig proefwerk?

Ik neem het beeld mee als we verder rijden. De planning laten we los. Gewoon doorfietsen, want we willen in ieder geval vóór 19:00 uur op de camping zijn, anders kan JM geen koud biertje meer kopen.

Om 18:50 uur racen we het hek binnen, 100 kilometer op de teller.

Joke