maandag 9 juni 2025

Vézelay - Clamécy

26 kmtotaal496 km

We hebben geen haast vanmorgen, omdat we niet veel hoeven te fietsen. We ontbijten heerlijk genietend in de zon.

Omdat we tegenover het sanitairgebouwtje staan komt iedereen langs onze tent. We worden door diverse mensen aangesproken. Meestal vragen ze over onze fietstocht, om dan vervolgens over kun eigen reizen te vertellen.

Een man vertelt over zijn fietsreis naar Santiago. Fantastisch. Wij beamen dat uit ervaring. Hij rijdt nu dezelfde route met de auto, om zijn vrouw al het moois te laten zien. De volgende halteplaats wordt Rocamadour. Die zouden wij nou juist overslaan. Veel te toeristisch. Maar dat zeggen we natuurlijk niet.

Een volgende kletsman meldt zich snel daarna. We hebben het over het clubje padvinders dat tot een uur of drie vannacht vlak naast onze tent een behoorlijke herrie maakte en mij daarmee uit de slaap hield.

Hij had het ook gehoord, maar framede het anders: ‘Ik werd er wel blij van, jongeren die niet alleen maar met hun telefoon bezig zijn, maar lekker lol maken.’

Ik moet hem gelijk geven, want ik zag ze geen enkele keer met hun mobieltjes.

We vervolgen ons gesprek over influencers en beïnvloeding. Hij denkt dat het allemaal reuze meevalt. Andrew Tate komt langs. Ik noem hem vanwege zijn vrouwonvriendelijke standpunten en hoe die jongens beïnvloeden.

De kletsman vindt het allemaal maar overdreven om je daar druk over te maken. In zijn omgeving zijn altijd de vrouwen de baas. Hij komt uit een gezin met elf kinderen en van zijn moeder kregen de meisjes en jongens dezelfde taken in huis. Zijn moeder was de baas.

Als ik zeg dat het bij ons thuis anders zat, volgt er geen reactie.

Ik maak snel een eind aan ons gesprek en lees nog even verder in het boek ‘Beladen huis’ van de feministische Christien Brinkgreve, waarin ze na de dood van haar man hun moeizame relatie beschrijft. Misschien werd ik wel beïnvloed door het boek. Ik had even geen zin in een betweterige man, die alleen maar zendt.

Als we op de volgende camping aankomen, zetten we de tent op naast een Belgisch stel. JM hoort dat ze Vlaams zijn en begint een praatje.

Weer moet ik aan ‘Beladen huis’ denken.

Het stel is al tien jaar gepensioneerd, maar is snel na hun pensionering weer twee dagen per week gaan werken. ‘Mijn man werd depressief toen hij niet meer werkte.’ Ze hebben nu samen een privé praktijk. Hij als medisch specialist, zij als zijn secretaresse.

In hun vrije tijd gaan ze er op uit, vooral op de fiets.

Ook in mijn boek wordt de man van Christien na zijn pensionering depressief.

De ontknoping verloopt alleen anders.

Voor mij een eyeopener.

Laat JM, die binnenkort de AOW-leeftijd bereikt, maar vooral blijven werken en, met mij, fietsen.

Joke