vrijdag 6 juni 2025

Auxerre

0 kmtotaal 407 km

Wat een vreselijke herrie! Ik ben blij dat ik weer buiten sta.

In het overigens heel rustige Auxerre gaan we de dichtstbijzijnde kerk bekijken. Die is zo ongeveer recht boven ons hoofd. Maar dan is het nog wel 400 meter lopen. Het betreft hier het voormalige Saint-Germain-klooster met gelijknamige kerk.

Zodra we het klooster binnenkomen, vliegen de decibels ons tegemoet. Op de mooie binnenplaats treffen we zo’n 300 kinderen die bij stands in de vier arcades staan en daar allerlei spelletjes doen, of ronddwarrelen op de binnenplaats zelf.

Wij gaan in de hoop op enige rust snel de eerste deur naar binnen, naar het lijkt de voormalige refter. Ongetwijfeld ooit een oord van stilte, maar nu zijn hier nog eens 100 kinderen. Hoe krijg je zoveel van dat grut bij elkaar?

Als ik goed kijk, zijn ze met spelletjes bezig rond het thema waterhuishouding. Kinderen van acht tot elf jaar uit de gehele streek worden toekomstwijzer gemaakt. Aanschouwelijk onderwijs met maquettes. Wat gebeurt er op een helling met het water als je alle bomen weghaalt?

Wat gebeurt er als de rivier naast je huis overstroomt? Wat voor voorzorgsmaatregelen moet je nemen? Bij wie kun je om hulp terecht? Dit zijn wel de onderwerpen waarmee de jongste generatie zich zal moeten bezighouden.

Erg goed dat dat hier op zo’n indringende én speelse manier wordt aangepakt.

We stappen nu in het complex de kerk zelf binnen. Een ruimte van het formaat Laurenskerk Rotterdam. Nu snap ik het: niet alleen het klooster wordt niet meer als zodanig gebruikt, maar ook de kerk is niet meer in gebruik. Er staat nauwelijks meer iets wat aan een christelijk ritueel of verhaal herinnert. Het hele complex is daardoor beschikbaar voor grote evenementen.

Zoals dit. Ook in de kerk lopen kinderen rond. Hier zijn geen georganiseerde activiteiten, maar zijn de kinderen vrij. Het is wel een stuk minder rumoerig, maar het biedt geen enkele garantie. Je raakt zo betrokken bij een spel tikkertje, dat zich uit het niets rondom je ontwikkelt.

Ik word ineens teruggebeld door de fietsenmaker in Nederland, die ik kort daarvoor zelf had gebeld. ‘Kan je wel bellen in dat lawaai daar?’ vraagt hij. Ik versta hem duidelijk, maar ik neem aan dat hij mij moeilijk kan horen. ‘Ik ga even naar een rustiger plek’ zeg ik en ik loop een verdieping lager in. Met twee meter hoog is het hier, vergeleken met de ruime gotische ruimte van zonet, aardig benauwd. Onder de stalen roostervloer liggen open en gesloten stenen grafkisten. ‘Zo,’ zeg ik in de telefoon, ‘als er hier mensen zijn, liggen ze er al eeuwen en houden ze zich behoorlijk rustig. Ik ben nu wel verstaanbaar, hoop ik?’

Op dat moment rent een twintigtal kinderen joelend de onderaardse ruimte in. Schreeuwende kinderen, dat is nog tot daaraan toe, maar als ze dan ook nog hollen in een stenen ruimte over draadroosters…

Nog nooit zo snel heb ik een kerk verlaten.

Wat een rust…

Jan Marten