woensdag 28 mei 2025

Cussy-en-Morvan - Nolay

60 km totaal 60 km

Het is bewolkt en fris als wij beginnen aan onze fietstocht. De auto staat bij het huis van onze vrienden, bij wie we zondagavond en gisteren heel gastvrij zijn ontvangen.

Omdat JM zondag nog moest werken in Haarlem vertrokken we die middag pas rond 15:00 uur richting Noord-Frankrijk, waar we toch maar niet naar de uitgekozen camping gingen. Te laat en wat druiliger weer. We vonden een hotelletje in Charleville-Mézières. Klein, maar met een grote parkeergarage, waar we zelfs gratis de auto konden opladen.

Maandag vervolgden we heel relaxed onze reis naar een mini camping op vijf kilometer afstand van onze vrienden. Nu was het een feest om ons tentje op te zetten in de avondzon. We werden heel hartelijk ontvangen door het Nederlandse stel dat deze camping in een paar jaar tijd tot een paradijsje had gemaakt. Ze boden ons geen appel aan, maar een bakje met vers geplukte aardbeien.

Binnen een half uur stond onze tent en na tien minuten rijden waren we bij onze vrienden. Na lekker te hebben geborreld en gegeten reden we om 22:45 uur terug, zodat we niet de rust van de andere twee kampeerders zouden verstoren.

Ik was de bob en nadat ik weer even had geoefend met het aan- en uitzetten van groot licht, reed ik moedig over de heel smalle stikdonkere weggetjes. Het groot licht kon constant aanblijven, want we kwamen geen enkele auto tegen. Wel flitsten er soms konijnen vlak voor de auto langs en we bewonderden een prachtige das, die zich wezenloos schrok van onze spotlights.

Ik reed op de navigatie van onze KIA, omdat we ons beiden nauwelijks konden oriënteren in dit diepe duister en we ook weinig bekende markeringspunten tegenkwamen. Alleen het kerkje en winkeltje in Cussy. In de bocht na het kerkje wees KIA ons de weg rechtdoor aan. In de koplamp zagen we een groot huis met een prachtig smeedijzeren hek. Al snel werd de weg onverhard. Dit herinnerden we ons niet van de heenreis, maar KIA gaf aan dat de camping nog maar drie kilometer ver was. Dit was vast een kortere weg.

Al snel werd de weg smaller, de kuilen dieper en met grote plassen. Struiken schuurden langs de portieren. Maar keren of achteruit rijden was geen optie. We hadden onze fietsen nog achterop de auto, dus waren we extra lang. En zo reed ik een kwartier in deze duistere jungle. We waren vlakbij de camping toen de kuilen zo diep werden dat ik weigerde verder te rijden. JM ging als een ware padvinder de weg verder verkennen en concludeerde dat verdergaan geen optie was. Dan toch maar keren. Nu ben ik daar normaal al geen kei in en gaf ik het stuur graag aan JM. Op een wat opener plek verwijderde ik een aantal grote stenen en daarna lukte het JM, met wat gegil van mijn kant, de auto te keren.

Na een kwartier waren we weer in Cussy. Toen probeerden we Google Maps. Geen Internet. Toch even internet. De route naar de camping. We draaiden rondjes. En weersloegen we een smalle weg in. Daarna werd de weg onverhard. En opeens weer dat smeedijzeren hek. Gelukkig kon JM nu veel sneller keren. Weer terug. Dan de laatste mogelijkheid: de app waarmee we offline kunnen fietsen. Daarop was niet meer duidelijk wat noord of zuid was. Even plopte de gedachte op dat Trump, Musk of Poetin al onze systemen verstoord hadden of zelfs uitgeschakeld. En dan opeens, na het negeren van de weg met het hek,ontdekte JM de weg die we wel in moesten en zo bereikten we na bijna twee uur dwalen en zestien kilometer rijden de camping. De heenweg duurde ruim tien minuten.

Toen we gisteren opnieuw het traject reden, begrepen we dat het lag aan een vergeten, dus niet geplaatst, bord, maar tegelijk voelden we ons zo suf.

Vandaag beginnen we met een heel steile

afdaling om natuurlijk daarna een pittige klim te doen. En ook dit jaar verbaast het me dat het weer lukt om met veel te veel bagage boven te komen.

Zo’n eerste dag is verder altijd wat onwennig en vooral het terugvinden van de discipline om steeds te checken of alles goed vast zit en of je niets vergeet moet bij mij nog indalen. Tot twee keer toe vergeet ik de tas achterop vast te maken. Gelukkig zonder ernstige gevolgen.

Wel mis ik halverwege mijn windstoppertje. Uitgedaan omdat het ging regenen en toen onder het bagagenetje gepropt. Weg is het fijne jasje. Het was ook nog paars, een van mijn lievelingskleuren. Daar kan je dan een hele dag ontdaan van zijn.

Aan het eind van de dag doen we boodschappen en met een paar kilo extra rijden we naar de camping.

Tenminste: de camping blijkt gesloten, terwijl op de website stond dat je er ‘altijd terecht kon’.

Daar staan we dan. Dan toch maar terug om een hotelletje zoeken.

Midden in het stadje Nolay vinden we een knus hotelletje met uitzicht op de kerk en de heuvels in de verte.

Joke