dinsdag 3 juni 2025

Semur-en-Auxois - Chasignelles

59 km totaal 302 km

Afgelopen nacht ben ik meerdere keren wakker geworden van een protesterende rug. Ook al hebben we vannacht niet in ons tentje geslapen, maar in een goed bed. Deze sfeervolle B[e-38]B was al gepland, omdat hier geen camping is. Het veelbelovende plaatje was niet overdreven. Veel antiek, kunst en vooral veel boeken. De vrouw des huizes is een charmante dame, die duidelijke uitleg geeft, maar niet blijft kletsen en ons verder haar hele huis toevertrouwt.

Wij zijn de enige gasten. Zo vind ik een B[e-38]B prima. Niet te veel sociaal geneuzel.

Om 8:30 uur staat voor ons een royaal Frans petit déjeuner klaar in de ontbijtkamer. Totaal underdressed met onze fietsbroeken al aan nemen we plaats aan de chique gedekte tafel.

Als ik wat gelopen heb en wat pillen heb genomen, lukt het weer om op de fiets te stappen.

We zouden vandaag via de abdij van Fontenay rijden, maar dat is wel vijf kilometer om.

We beginnen met een klim, die voor mij nu extra pittig is. 150 meter klimmen, met stukken van negen procent. Af en toe moet ik stukken lopen. Net voor het hoogste punt neemt JM mijn fiets een stukje over. Heel lief, maar ik ben wel blij dat niemand ons passeert op dat moment.Dit staat niet stoer.

Daarna is het een stuk dalen tot we weer bij het Bourgondisch Kanaal zijn.

Dat fietst prima als ik maar niet hoef te stoppen en de weg niet te veel hobbels heeft.

We komen aan op het punt waar we moeten beslissen of we de omweg langs de abdij of rechtstreeks naar de camping fietsen. Ik mag beslissen.

Het wordt de abdij. Als we aankomen staat er een touringcar en een rij campers. Ik vrees het ergste. Vast veel te veel toeristen. Gelukkig is het complex zo groot dat we de indrukwekkende abdij in alle rust kunnen bekijken.

Gesticht in 1118 door Bernhard van Clairvaux, is de abdij een van de oudste cisterciënzer abdijen.

Tijdens de Franse revolutie werd het klooster een papierfabriek in. In 1906 kocht een bankier en kunstverzamelaar de gebouwen op en herstelde ze in oude glorie. Zijn familie is nog steeds eigenaar. De abdij staat op de werelderfgoedlijst.

We bekijken de enorme slaapzaal van de monniken. Volgens de regel van Benedictus moesten ze allemaal in één ruimte slapen. Ze sliepen op stromatrassen met lage schottenertussen. Marjolein Faber zou het een prima AZC gevonden hebben.

We bezoeken ook de smederij. Volgens een bordje in 1220 gestart als eerste metaalfabriek in Europa en ook nog de plaats waar de hydraulische hamer is uitgevonden. Het systeem met een enorm schoepenrad werkt nog steeds. En natuurlijk moet JM mij wel drie keer uitleggen hoe dit werkt.

Hadden de monniken toen het moeten doen met mijn brein, dan was er weinig technische vooruitgang geweest, maar dan hadden ze wel een eigen slaapkamer gehad en was het celibaat op zijn minst ter discussie gesteld.

Maar het meeste indruk maakt op ons de kerk. 66 meter lang en 16,7 meter hoog. Ingewijd in 1147. Het bijzondere is dat de kerk helemaal leeg is. En dat er geen ramen in zitten. Een ruimte waar licht en lucht vrij spel hebben, zonder beelden die invulling geven aan het gebouw, ook al voel je dat dit niet zomaar een opeenstapeling plek van stenen is.

JM krijgt gelijk al visioenen waarin hij hier zijn Kreuzweg kan tonen en spelen. En ik denk ook echt dat hij dat gaat proberen.

Midden in een zijbeuk staat toch een beeld. Een mooie Maria met kind. En ook al heb ik weinig met de voorspraak door Maria, ik kan het niet laten om even een schietgebedje te doen voor zoveel ellende in de wereld: Gaza, Oekraïne, onze regering die wankelt, en omdat dat al zoveel is kan mijn rug er ook nog wel bij. Zou wel fijn zijn als die wat minder pijnlijk kan worden.

Even later horen we dat het kabinet is gevallen. Ik denk dat Maria daar nog niet aan toe was gekomen. Misschien deed ze mijn rug eerst.

Joke