vrijdag 13 juni 2025

Decize - Châtel-de-Neuvre

63 kmtotaal681 km

Omdat er gisteren een koelkast-vriezer was voor de fietskampeerders, kon ik me eindelijk culinair wat meer uitleven. Net na aankomst kookte ik een paar aardappels en eieren. Ik maakte een aardappelsalade met tonijn, paprika en tomaatjes. De olijven en komkommer die er ook nog in moesten, lagen nog bij de Intermarché. Wel betaald, maar bij de kassa laten liggen.

Het was 34 graden. Toen we oververhit terugkwamen op de camping na een bezoekje aan Decize, het stadje bij de camping, in the doken we nog even in de rivier de Aron.

En hoe heerlijk is het dan wanneer er een salade klaarstaat in de koelkast.

Voor de salade had ik ook een tube mayonaise gekocht. De kleinst verkrijgbare verpakking. We hadden maar weinig gebruikt, maar meenemen was geen optie. Dan maar bij de buren langs. En als een echt kletsmens vroeg ik het eerst de directe buren. Een leuk gepensioneerd Nederlands stel met een vouwwagen. We kletsten een kwartier over onze vakanties en het pensionado-zijn. Voor mayonaise hadden ze geen belangstelling.

Toen maar naar de volgende buren. Een Limburgs stel in een oude caravan. Meer van het goede leven en daarom wilden ze de mayo zeker hebben.

Nu duurde het gesprek wel een half uur. Ook zij werkten niet meer en ze waren nu al bijna drie maanden onderweg. Ze genoten volop, maar verbaasden zich over het chagrijn van ander pensionado’s. Ze zijn vaak niet in voor een praatje, duiken ‘s avonds heel vroeg de camper in en zijn vaak zo passief.

Ze vonden het een verademing om even te te praten en ervaringen te delen.

Vandaag werken deze gesprekken nog na.

Wat wordt straks mijn leven als pensionado?

Langere fietstochten zonder vaste route lijken me heerlijk. Maar ik ben te calvinistisch om ons leven alleen rondom vakanties te plannen.

Enkele ontmoetingen onderweg geven me inspiratie.

De eerste is die met twee ezels. Ik stop bij het hek van hun wei. Ze lopen hard weg. Het lukt me niet om ze terug te lokken.

Ik snap het wel. Ezels worden vaak gebruikt als lastdieren. Dat hebben ze niet zelf bedacht, maar mensen: die vinden dat wel handig. Geen wonder dat ze er vandoor gaan. Ze hebben geen zin om wat dan ook voor mij te doen.

Even later passeren we een wei vol liggende witte Charolais-koeien.

Tot mijn tiende was mijn slaapkamer schuin boven de koeienstal. Ik viel ‘s winters in slaap bij het geluid van de koeien die met hun halsters langs de staken bewogen. Ik ben altijd gek op koeien gebleven. Nu weet ik wel dat er drastische stappen gezet moeten worden wat betreft het verminderen van de veestapel, maar de liefde blijft.

Ik stop weer. De een na de andere koe staat op, komt naar het hek en kijkt me vragend aan.

Ook deze dieren zijn geconditioneerd door de mens. De mens moet ze verlossen van de melk, die hun uiers soms pijnlijk moeten torsen.

Zelf heb ik het voorrecht gehad om drie jaar als melkkoe te dienen. Dat deed ik graag, want het was voor eigen kroost. Maar om dat levenslang te doen voor de latte macchiato van anderen lokt me minder aan.

De ezels en koeien laten mij zien dat ik, als het werk stopt, nog heel goed een rol kan spelen in de discussie over omgaan met dieren, en het produceren van voedsel.

Een beetje politiek actief worden en lekker verantwoord koken. Dan heb ik daarbij af en toe wel een fietsvakantie verdiend.

Joke