maandag 2 juni 2025

Pouilly-en-Auxois - Semur-en-Auxois

44 km totaal 243 km

We zitten aan een tafeltje in het schitterende oude vestingstadje Semur-en-Auxois.

Vandaag hebben we voornamelijk langs het Canal de Bourgogne gereden. Het viel ons op dat we overal zo veel vogels hoorden: we worden er vrolijk van.

Er was, behalve dat, ook veel te zien in de omgeving: het is behoorlijk heuvelachtig. Het kanaal is dwars door die hoogten en dalen aangelegd. Dat moet een monsterklus geeeest zijn! Zo af en toe is er een haven, en daar vinden we de meeste horeca. Alleen op maandag is kennelijk alles gesloten. Nu dus.

Op het eerste gezicht lijkt de nautische sfeer vergelijkbaar met Nederland: water, schepen, vervoer, handel. Maar in Nederland zijn havens een knooppunt. Hier is sprake van een kanaal van 242 kilometer, zonder de mogelijkheid van een andere keuze dan dóór te gaan. Ik las dat er zo’n 700 schepen per jaar doorheen varen. Dat zijn in de periode dat de sluizen bediend worden, van 15 maart tot 1 november, zo’n drie per dag dus. Niet zozeer aantallen waarmee je in de horeca aan omzet komt.

Wij moesten ons vandaag dus beperken tot overkappingen en een regenjas om de buien de baas te blijven.

Vanaf 14:00 uur regent het niet meer. En nu zitten we aan het begin van de avond in een afscheidszonnetje in een van de straatjes van Semur aan een heerlijke kaasfondue.

Onder de poort zien we een oud mannetje aankomen. Hij schuifelt langzaam met zijn stok over de keitjes. In Nederland zou hij waarschijnlijk een rollator hebben, maar deze mooiste uitvinding voor de mobiele mensheid, afgezien van de fiets, heeft in dit stadje juist door het plaveisel niet het effect dat je ervan verwacht. Hij houdt het dus bij een stok.

Toch is die stok niet het eerste wat aan hem de aandacht trekt. Hij heeft namelijk een felgroen hoedje op. Ik herinner me ineens dat ik toen ik klein was als klein jongetje een papieren Tiroler hoedje had, van de feestwinkel waarschijnlijk. Maar het is geen Tiroler hoedje en ook de kleur groen is anders. De vorm is die van een soort Engels bolhoedje, enigszins gedistingeerd, dat gedragen werd door John Steed in de serie De Wrekers. Maar die hoedjes zijn in Engeland alleen in de kleur zwart verkrijgbaar, net zoals Henry Ford ooit zijn T-Ford verkocht.

Het rare felle groen maakt deze man niet gedistingeerd, maar juist een rare snoeshaan. Hij loopt verder, langs de winkels aan de overkant. We zien nu iets meer van hem. Hij heeft totaal versleten schoenen en een vieze, shabby broek met witte vlekken. Hij kijkt een beetje glazig in het rond en loopt doelloos langs het tegenoverliggende café en de deuren ernaast. We stellen voor onszelf vast dat hij niet alles meer op een rijtje heeft. Als hij, al schuifelend, recht tegenover de ingang van ons etablissement is, draait hij zich plotseling om en lijkt naar binnen te willen gaan. Wie weet: een verwarde stamgast. Vlak voor de deur draait hij weer een kwartslag en staat nu bij ons tafeltje. ‘Where are you from?’ vraagt hij ineens, met het bekende Franse accent van inspecteur Poirot. Bijzonder, want hij leek sowieso niemand te zien, en ons zeker niet.

We zeggen dat we uit Nederland komen.

‘Ha, I know one word’, zegt de man, ‘Hodverdom!’

Hij draait zich om en loopt zonder iets te zeggen weer terug naar de poort waardoor hij ook binnenkwam.

Vier zwaluwen vliegen krijsend door de straat.

Jan Marten