zondag 15 juni 2025

Vichy

0 km-totaal731 km

In een heerlijke temperatuur wandelen we vanaf de camping langs de rivier de Allier naar de brug die ons naar Vichy brengt.

Als ik voorheen de naam Vichy hoorde dacht ik aan dagcrème, bronwater en de geschiedenisles over het Vichy-regime.

Na onze entree gisteren via het Parc Napoléon III kan dat beeld wel uitgebreid worden. Dit park had de keizer in 1861 aangelegd omdat hij het kuuroord Vichy beter op de kaart wilde zetten.

Het park is getransformeerd in een openluchtmuseum. Vrouwen in hoepelrokken, soldaten met schitterende helmen, mannen op oude fietsen die wel wat acrobatisch vermogen vragen, vrouwen die een voedzame soep koken boven een vuurtje en kinderen die spelletjes doen uit betovergrootmoeders tijd

Het blijkt een historisch festival te zijn waarin het Tweede Keizerrijk centraal staat.

De kerken raffelen we vandaag af en we dompelen ons onder in het feestgedruis.

Een lookalike van Ronald Plasterk legt ons alles uit over zijn fiets uit 1869. En zoals Plasterk dat zou doen, fietst hij speciaal voor ons een rondje zodat wij hem meermalen kunnen fotograferen. IJdelheid is ook hem niet vreemd.

Aan het begin van de middag staan we met vele anderen langs de weg om een enorme parade van prachtig uitgedoste negentiende-eeuwers langs te zien schrijden.

De bonte stoet eindigt op het royale bordes van het Palais des Congrès.

Daar wordt voor het publiek een optreden verzorgd door een fanfarekorps van twijfelachtige kwaliteit met aansluitend een dansshow met bekende deunen,bekend van het Nieuwjaarsconcert uit Wenen.

De mensen die komen kijken zou je ook tegen kunnen komen op het Vrijthof als André Rieu een thuiswedstrijd speelt.

Keurig publiek. Behalve één man. Hij oogt als een plaatselijke zwerver. Met een sjofele jas en muts op is hij veelte dik aangekleed. Onder de muts zien we zijn lange pluizige haar en een enorme bult op zijn neus. Hij probeert, net als wij, wat dichter bij het podium te komen. Wij volgen op een afstandje. Voor hem maken ze graag ruim baan. Hij zal vast niet fris ruiken. Wij profiteren hier graag van.

We hebben inmiddels goed zicht op de walsende dansparen. Een muziekstuk springt er uit. Het is niet langer de fanfare uit Dijon die we horen, maar een orkestopname die uit de boxen schalt. Ik ziedat JM’s kritische blik goedkeurend kijkt. ‘Een goede opname’ zegt hij, ‘dat zie je gelijk terug bij de dansers’. Hij checkt even welk orkest we horen: André Rieu.

Als de grande finale wordt gedanst staat de zwerver helemaal vooraan.

Na een lang applaus vermengen dansers en publiek zich.

De zwerver vraagt iets aan een van de technici. Wij zijn verbaasd. Zou zij de zwerver kennen? Even later geeft zij de man een flesje water. Dan loopt er een keurige dame naar de zwerver toe en vraagt hem of ze een selfie met hem mag maken. Kijken we hier wel naar een zwerver, vragen we ons af. Is het niet gewoon een plaatselijk bekende creatieveling met onconventionele kleding?

De dame ziet dat ik toekijk en vraag of ik de foto wil maken van haar en de man.

Ik maak er een paar. De man is zichtbaar trots. Als hij daarna wegsloft kijk ik vragend naar de vrouw. ‘Vorig jaar heb ik hier ook een foto gemaakt met ‘un homme important. Aujourd’hui íl est un homme important’.

Joke