zaterdag 7 juni 2025

Auxerre - Vézelay

63 kmtotaal 470 km

Met een bakkertje om de hoek ontbijten aan een echt tafeltje met uitzicht op de toren van de Saint-Germain. Hoe Frans wil je het hebben. JM loopt even naar het bakkertje. Ik zet ondertussen koffie en thee.

Het duurt en het duurt. Het zal toch niet een variant zijn op: ik ga even sigaretten halen…?

Na drie kwartier komt hij terug. Pas bij bakker vier is het gelukt. De eerste is op zaterdag gesloten, de andere twee waren definitief gesloten.

We vertrekken om 9:00 uur richting Vézelay. Ook hier waren we in 2013. JM heeft geprobeerd de route te reconstrueren. Langs de rivier de Yonne en het kanaal de Nivernais. Beide lopen naast elkaar. Tot de laatste paar kilometer fietsen we vlak en autovrij. Dan wordt het klimmen, met als sluitstuk een paar honderd meter tien procent: la colline Eternelle.

Ging het in de loop van de ochtend steeds beter met mijn rug, nu ben ik heel blij dat JM terug komt lopen en het stukje met mijn fiets nóg een keer fietst.

Zo kom ik als wandelaar Vézelay binnen.

Hebben we de hele weg niets herkend van twaalf jaar geleden, nu komt alles terug. De markante basiliek Sainte-Marie-Madeleine, met ongelijke torens, en het straatje dat er naar toe loopt.

We doen boodschappen in het enige supermarktje. Dat merk je dan ook wel aan de prijzen. Een andere Nederlander staat luid te fulmineren dat € 4,50 voor een flesje bier echt belachelijk is. Met plaatsvervangende schaamte denk ik: drink dan water.

Op de camping, net buiten het stadje, voelen we ons direct weer thuis. Alles lijkt precies zoals twaalf jaar geleden. We gaan op hetzelfde plekje staan. Het sanitair is nog precies hetzelfde. Sober, maar doelmatig. De rust en het uitzicht over de heuvels is weldadig.

Na ons campingdiner wandelen we naar het stadje. Opnieuw doen we de klim naar de basiliek. Bijzonder dat deze nu om 20:30 uur nog open is. We lopen naar binnen. Opvallend is dat de kerk enorm groot is, een sobere inrichting heeft en door stenen en ramen een heel bijzondere lichtval heeft. Geen toeristen of gillende kinderen dit keer, alleen een paar nonnen die, geknield op de stenen vloer, in volledige overgave bidden.

Het voelt nu ongepast om de hele kerk te bekijken.

Bij het verlaten van de ruimte zien we dat er om 21:00 uur een nachtwake is als opmaat naar Pinksteren.

We besluiten te blijven. Zo kunnen we de kerk in gebruik zien.

Rond de 100 mensen verzamelen zich in de narthex (voorportaal) van de kerk. Vanouds is dit de plek van bezinning en boetedoening voordat je de kerk in mag. Dat red ik echt niet in een half uurtje, maar ik waag het erop.

Het publiek is divers: van jong tot oud, waaronder een clubje nonnen en een paar monniken.

De instrumentale muziek wordt verzorgd door een fluit-non, een citer-non en organist. Daarnaast is er een voorzang-non. Na een intro lopen we, voorzien van een kaars, in processie richting koor.

Na weer wat zang en lezingen gaan de nonnen rond om onze kaarsen aan te steken. Voor nonnen vind ik ze nog jong. Ik schat ze rond de 40. Op één na. Zij is redelijk bejaard, loopt krom en heeft een blik die ik eerder aan een boze heks dan een vrome non koppel. En juist zij komt recht op mij af en al ‘alleluja’ zingend, met een knerpende stem, steekt ze onze kaarsen aan. Ik huiver en hoop zo dat ik vannacht niet over haar ga dromen.

Na anderhalf uur met zeker meer dan tien liederen over de Saint Esprit, waarvan de inhoud veel van hetzelfde is, fluistert JM dat dit nog wel anderhalf uur kan duren, omdat we pas de halve liturgie gehad hebben. ‘Wil je liever gaan?’ vraag ik. ‘Graag’ is het antwoord.

Natuurlijk heb ik wel gemerkt dat hij het muzikale niveau onder de maat vindt, maar dat hij als we eenmaal buiten zijn nog een half uur stoom moet afblazen heb ik niet zien aankomen. Dat het het zo jammer is dat je in zo’n schitterende basiliek met zoveel pretenties niet iemand in huis hebt die zo’n happening tot een echt feestje maakt. Een gemiste kans.

We zijn het een keer eens met elkaar en drinken er in een cafeetje een wijntje op.

Joke