donderdag 19 juni 2025

Saint-Nizier-sur-Arroux - Cussy-en-Morvan

50 kmtotaal 984 km

Ietwat melancholisch pakken we vanmorgen de spullen in. Onze laatste fietsdag. Omdat we pal naast de rivier staan in vrij hoog gras, is alles wat we gisteravond niet in de tent hebben gezet zeiknat. De stoeltjes, de handdoeken en wat kledingstukken. We zijn niet meer zo alert wat dat betreft vanwege het voortdurende mooie weer.

De opgerolde tent weegt zeker twee kilo extra vanwege het vele water dat mee ingepakt is. Wel lekker fris straks bij aankomst.

Op onze natte stoeltjes ontbijten we met zicht op de stroomversnelling van de Arroux, nu nog gehuld in een grijze nevel, maar al snel glinsterend in de volle zon.

Het koor van kwakende kikkers zwelt aan en verstomt net zo onverwacht als het begon. Dat ik hiervan, ondanks mijn kikkerfobie, geniet, duurt zolang ik er maar geen zie. En ik heb duizenden kikkers gehoord tijdens onze reis, maar er nooit één gezien.

Het wordt vandaag weer warm en omdat we moeten uitkomen bij onze eerste camping zijn steile hellingen zijn niet te vermijden.

JM’s schema van deze dag gaat zeker niet

werken, want we starten al een uur later dan gepland. Logisch dat we het al snel heel warm krijgen, schaduw is er nauwelijks. Tot twee keer toe drinken we wat in een cafeetje, vanwege sanitaire noodzaak. We schieten helemaal niet op en de ergste klim moet nog komen.

Als ik halverwege heuvelopwaarts ben belt JM mij: Ik zit al in de kerk, hoor!

Dat moet dan in Cussy zijn. Tien minuten later ben ik bij het kerkje. Ik hoor orgelmuziek. Dat is vast een van de vele Hollanders die hier in de buurt wonen, denk ik nog in mijn naïviteit.

Ik open de deur en zie een van zweet druipende JM als een malle spelen op het harmonium. Ik merk dat hij dat het meeste heeft gemist en laat hem even door zweten.

Even later de slotklim, waar ik de hele dag al tegen op kijk. Zonder te lopen red ik het. JM is alweer ver vooruit, maar wacht op me vlakbij de camping, zodat we tegelijk arriveren.

We worden heel hartelijk verwelkomd door het Nederlandse stel met fris en bier. We delen ervaringen over het land, de gewoonten en campings en ook nog even de toestand in de wereld. ‘s Avonds komen onze vrienden langs en halen we de auto.

We drinken op het terrasje van de camping een heerlijke fles koude Bourgondische witte wijn.

Om 23:00 uur merken we aan de bewegingen rondom ons dat het bedtijd is.

Het voelt even als vroeger thuis: net als het gezellig werd, moest je naar bed.

Maar we snappen het.

Had ik het eerder over de camping in de Montagne Bourbonnais, ook van Nederlandse eigenaren, als de mooiste camping, deze mini camping deelt die eerste plaats.

Dit is ons laatste verslag. Morgen gaan we nog een dagje vakantie vieren: lunchen met onze vrienden en een beetje luieren op de camping.

Zaterdag weer terug naar Oegstgeest en langzaamaan wennen aan het leven daar.

Dank aan iedereen die weer met ons meereisde, aan iedereen die reageerde en soms zelfs zo mooi schreef dat we moesten schaterlachen.

Joke